در میانه بستن بند شلوارش ایستاد و انتهای بند از بین انگشتهایش اویزان شد .

زن با چشمهایی مثل چشم خرگوش به مرد نگاه می کرد . شباهتش به چشم خرگوش فقط به سبب پلکهای سرخش نبود . مرد با چشمانی که زمان از ان رخت بر بسته بود به او پاسخ داد.

زن بوی تندی مثل بوی غضروف پخته می داد. زن همچنان که بند شلوار را در دست داشت از کنارش لغزید و به اتاق خود رفت و انجا شروع کرد به اماده شدن . رفتارش انقدر طبیعی بود که به نظر می رسید انچه را پیشتر می کرده ادامه می دهد .

لحظه ای قند توی دل مرد اب شد : به این می گویند زن واقعی . اما فورا نظرش برگشت . احمق!

با این دو دلی حتما گندکار را در می اورد . او هم به شتاب دست به کمربندش برد . اگر دیروز بود انرا به حساب نقش بازی اشکار زن می گذاشت... مثل کرکر کردن و چال گونه اش. بعید هم نبود این طور باشد. اما دلش نمی خواست اینطور فکر کند.از صحنه ای که می توانست به تن او امیدی داشته باشد مدتها گذشته بود . حالا اجبار موقعیت را تعیین می کرد . این تصور که روابطشان از هر دو سو پذیرفتنی است پایه و اساس محکمی داشت و می شد معامله برای مجوز را نا دیده گرفت.

قدری شن از شلوارش جاری شد از میان پاهایش لغزید و پایین ریخت . بویی مثل بوی بد جوراب به مشام رسید.

ایا انرا لذت بخش می دید؟ البته همه چیز متناسب بود . انگار که برگ کاغذ ترسیم مدرجی است . نفس نفس زدن . زمان . اتاق . زن .

ایا این همان بود که  مرد موبیوسی نامش را گذاشته بود میل عمومی؟شاید اما چه تنی! نمی شد انها را با مشتی گوشت و پوست بی خاصیت که توی خیابانها فراوانند مقایسه کرد .

زن روی یک زانو نشسته بود و با حوله ای نمناک که انرا گلوله کرده بود شن را از گردن خود پاک می کرد.

ناگهان بهمن شن سرازیر شد خانه سراپا به لرزه و ناله در امد . دخالتی تحریک کننده! درست پیش چشمان مرد شن مثل مه هاله ای سفید دور سر زن کشید و روی شانه ها و دستهایش جمع شد . دوتایی تنگ در اغوش هم فقط منتظر شدند تا کار بهمن به اخر برسد .

عرقشان روی شنهایی ریخت که جمع شده بود و روی ان باز هم شن بیشتری ریخت. شانه های زن می لرزید . حس می کرد اعصاب تنش را کشیده اند. و یک یک دور انها می پیچانند . اشتهای جانوران گوشتخوار باید همین طور باشد . خشن و حریص. مثل فنری فشرده عکس العمل نشان داد . این تجربه را با ان زن دیگر نکرده بود .

در ان بستر -با زن دیگر- زن و مرد پر احساسی بودند . زن و مردی تماشاگر. مردی بود که خود را هنگام تجربه کردن می دید و زنی بود که خود را هنگام تجربه کردن می دید . زنی بود که مرد را هنگام تماشای خود می دید . همه اینها در ایینه های روبرو باز می تافت . . . اگاهی بی انتها از این عمل . . . از این میل که تاریخ ان از امیب به این طرف به صد میلیون سال می رسد و خوشبختانه به این سادگیها فرسوده نمی شود.

اما انچه اکنون می خواست میل درنده خویانه ای بود . انگیزه ای که همه اعصابش را در یک جا متمرکز می کرد .

بهمن شن بند امد و مرد که انگار منتظر همین بود به زن کمک می کرد تا شن را از تنش پاک کند . زن خنده خشکی کرد . دستهای مرد در این میانه بیکار نبود و زن به ان واکنش نشان می داد .

در پایان نوبت زن بود که تن او را تمییز کند . مرد چشمها را به انتظار بست و دست بر موهای زن گذاشت که در لمس خشک و خشن بود .

باز هم همان انقباض پراکنده بود و همان حال . . . همان تکرار بی تغییر که خود را وقف ان کرده بود و خواب چیزهای دیگر را می دید : خوردن . قدم زدن . خوابیدن .سکسکه کردن . داد زدن و امیزش .

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

قسمتی از رمان زن در ریگ روان

نوشته کوبو ابه

ترجمه مهدی غبرائی

زن در ریگ روان یکی از پر اوازه ترین رمانهای معاصر ژاپنی است

این رمان خصوصیت اسطوره های بزرگ را دارد که با دقت داستانهای واقعی روایت می شود. استعدادی را نمایان می کند که محدود به مرزهای جغرافیایی نمی شود . دستاوردیست عظیم